Sixpence None The Richer “Kiss me”.
Tak jakoś mnie naszło. To przez Muzyczną Pocztę UKF na Trójce..

Chce nowego Heya, a przede wszystkim chcę mieć czas na przesłuchanie..
I nie chce kolokwiów! Bardzo nie chce. Tymczasem sesja już na początku lutego:/ To bardzo mało czasu.

Jakby zawitał tu św. Mikołaj, to marzy mi się musztardowy sweterek w serek z Reserved za 49.99 :) rozmiar L.
Ogólnie t stwierdziłam, że czas pokolorować moją szafę, bo jest czarno-szaro-granatowo-brązowo-biała z niewielką domieszką czerwieni, kroplą zgniłej zieleni i turkusu. Smutna taka..

Mam 22 lata. Nic się nie zmieniło.. Zmarszczek nie mam, może cieni pod oczami większe niż rok temu. I schudłam, trochę. Zamiast w dużą 40/ małe 42 wepchnę tyłek w duże 38, a jak wciągnę brzuch to nawet w normalne 38 w postaci spodni rurek.
Mały obkupiony na zimę – może padać śnieg, nawet większy niż w zeszłym tygodniu. Swoją drogą, nie pamiętam śniegu przed moimi urodzinami.

Żonie kodowanej też życzę wszystkiego najlepszego… A co!

Mnóstwo myśli kołacze mi się po głowie. Nie wiem nawet od czego zacząć.

Może od rzeczy najważniejszych, czyli od Jasia. Pokonaliśmy zapalenie oskrzeli i zapalenie ucha. Wojna trwała niemal 2 tygodnie, ale się udało. Jednak nie pociesza mnie fakt, że Jaś był chory w ogóle. Panicznie boje się marszu alergicznego, który widziałam na przykładzie Przemcia – chorowanie od października do kwietnia; antybiotyk, zastrzyk, antybiotyk, zastrzyk, a po kilku latach zagrzybiony organizm i wątroba powiększona o 2 palce. Nie dziękuję, chyba postoję.
Pani doktor W. z LuxMedu w Łodzi bardzo, ale to bardzo niemiło mnie rozczarowała. Chyba jakiś przedstawiciel medyczny siedzi w jej kieszeni, co mnie akurat nie dziwi – normalny proceder w tym kraju, ale tekstu “To po co pani mi głowę zawraca, skoro widział go laryngolog” to jej chyba nie wybaczę. Bagatelizowania biegunki i wymiotów u Jasia też nie.

Przejdźmy dalej. Uczelnia. Wracam. W pełnej krasie i do tego szarżując, bo na dzienne. A co? Wszystko jest dla ludzi. Najwyżej nie dam rady, ale za to nie będę pluła sobie w brodę, że nie próbowałam! Coś mi się wydaje, że ciężko będzie.

Next. Frustracje. Oj, dużo tego. Ostatnio jestem straszną zołzą, co się wszystkiego czepia i wszystko jej nie pasuje. I wiecie co? Mam do tego prawo, tak jak i Wy!
Staram się nie denerwować, bo złość piękności szkodzi, a ja nie do końca umiem sobie z nią radzić (ze złością, nie urodą), ale czasem się nie da.
Ostatnio wkurza mnie jedno forum dla młodych matek spod flagi o2.pl, sami zgadnijcie które. W zasadzie to wkurza nie samo forum, ale konkretnie administracja oraz użyszkodniczki, o pardom, użytkowniczki.
Zresztą rzeczone, tak jak i ja, biadolą zgodnie na administrację i ogólna organizację forum. I pal licho, jakby z tym coś robiły, ale nie, polaczkowatość z nich wychodzi. Poględzić to poględzimy, ale żeby coś zmieniać, żeby gdzieś napisać, to nie, bo i po co. A jak ktoś chce pomóc i udogodnić, to zgnieciemy jak pchłę. W sumie to, to jeszcze jest do wytrzymania, wystarczy wrzucić na luz i zlewać, przecież jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził, ale docinków osobistych, także pod względem dzieci oraz ogólnej nietolerancji w guście “ja mam swoja rację ty masz swoją, ale moje jest bardziej mojsza niż twojsza” to już nie będę akceptować. Zresztą zajrzyjcie sobie tu i ówdzie i zobaczcie jak mamusie się do siebie zwracają i jak wyrażają tolerancję w kierunku mających inne zdanie. Wypisałam się z tego wariatkowa :), myślę, że wyjdzie mi na zdrowie.
Pozostając w temacie forum, to zauważyłam też, że wszystkie młode matki są kurami domowymi w tradycyjnym pojęciu tego słowa albo się na takie kreują. Czyli, że wszędzie “dans lans bans”. Jak mówi mój małżonek “powariowali z tym karate”!
W tym miejscu, ja się pytam, gdzie nakazali młodym matkom siedzieć przez 24h w domu i opiekować się dzieckiem, nie dopuszczać do tej opieki ojca i dalszej rodziny i jeszcze usługiwać temu ojcu? A może to je jestem za bardzo wyemancypowana? Nie wiem, w każdym bądź razie siedzę cicho i nie przyznaję się, że u mnie w domu chłop sprząta, zmywa, a nawet prasuje, jak ja nie mam ochoty, ba nawet dzieciaka umie przewinąć, wykąpać i a nawet uśpić jak trzeba, że o karmieniu nie wspomnę.
Frustracji ciąg dalszy, czyli polskie drogi, a raczej chodniki, bo z tych na razie korzystam. Zapewniam kierowców, że wcale nie są lepiej wykonane.
Nie wiem czy wiecie, ale w Łodzi większa część chodników, szczególnie tych, przy drogach osiedlowych (poza strefą zamieszkania) wcale, a wcale nie służy do ruchu pieszych. Kwitnie na nich handel pudełkowy i biznes parkingowy. Czasami, tych co parkują na chodniku, nie zostawiając nawet 1,5 cm miejsca na przejście (ten, kto pisał przepis mówiący o min 1,5 m, to niepoprawny marzyciel), mam ochotę wrzucić do wora, a wór do jeziora, Hańcza, bo najgłębsze! Ja rozumiem, że czasem nie ma jak, ale 200m od całkowicie bezpłatnego parkingu po prostu nie wypada

O.. wrzesień się zrobił.. Dawno nie pisałam, bo tego wpisu z tortem nie liczę. Próżność moja kazała się pochwalić całodzienną ręczną robotą :)

Sierpień minął prawie nie postrzeżenie. Może dlatego, że było troszkę roboty? W każdym razie się nie nudziliśmy.

Przeprowadziliśmy się do nowego, większego i nieco tańszego mieszkania, aczkolwiek to ostatnie wyjdzie przy opłacie za media. W każdym razie jest 100 razy wygodniej i przestronniej. Jasiński ma własny pokoik i jest tym faktem zadowolony i w sumie nie wzruszony. Śpi sam prawie nie wybudzając się w nocy, co mnie akurat bardzo cieszy, bo wreszcie po ponad roku, mogę się wysypiać. Względnie, bo względnie, ale teraz to mogę mieć pretensje tylko do samej siebie, bo przecież mogę się kłaść wcześniej. Choć z drugiej strony jak tu się kłaść wcześniej jak wyszła nowa książka Grocholi i mogę ze spokojnym sumieniem w ciszy i spokoju się nią podelektować? No dobra, przyznam się: połknęłam, nie delektowałam się :)

Sierpień, a zwłaszcza końcówka to pierwsze urodziny Jasia. Nie obyło się bez wielkich nerwów, bo zawsze jak mi na czymś zależy do się strasznie denerwuję, ale opłacało się, bo Jasiński aż piszczał z radości. To chyba największa nagroda dla mamy.

Byliśmy też u Gajków w stolicy. Pociągiem. Sam wyjazd był sympatyczny i leniwy. Za gościnę raz jeszcze dziękujemy.
Podróż przebiegła bezproblemowo, może prócz awarii semaforów i półgodzinnemu opóźnieniu, ale wynagrodziła nam to przesympatyczna załoga pociągu, z panem kierownikiem na czele, który dał się nawet pobawić Jasiowi bileterką.

I to chyba wszystko. Jestem dość zmęczona psychicznie całym życiem, wiec dużo pisać nie będę. Jak podładuję baterie pewnie wrócę w pełnej krasie. Tak sobie myślę, ze niektóre swoje przemyślenia chyba zacznę nagrywać na dyktafon, bo było by tu o czym napisać, gdyby nie uciekały tak szybko. :/

Kawałek tortu dla Czytaczy :) Smacznego!

Zastanawiam się nad sensem pisania bloga. Jest wiele rzeczy, których nie mogę tu umieścić, choć ręce same rwą się do skakania po klawiaturze. Ostatnio dużo rzeczy mnie denerwuje, ale są osoby, które mogłyby mieć mi za złe to, co teraz czuję, a jestem zła i nieco rozgoryczona. Nie chciałabym, żeby ktoś źle mnie zrozumiał, a i rozmawiać z nim nie mam ochoty. Zresztą nie wiem czy to ma sens.

Stąd moje wątpliwości, co do prowadzenia bloga. Bo co to za blog, na którym nie mogę napisać o wszystkim, co mi się żywnie podoba? Blokowanie adresów, czy zakładanie kłódek też nie wydaje mi się właściwe.
Chyba potrzebuję powiernicy, bo są sprawy, o których nie chcę na razie mówić Karolowi, a potrzebuję się komuś wyżalić. Tylko komu? Jakoś brak mi śmiałości, żeby zwalać się na głowę moim dawnym bliskim koleżankom. Mają swoje problemy i to tak różne od moich. Jedna siedzi za granicą, a ja wolę kontakt osobisty, więc też odpada.
Przydałaby się jakaś dziewczyna w podobnym wieku i z podobną sytuacją życiową, i to najlepiej na miejscu. Znam jedną, ale chyba nie jest zainteresowana…

Poza tym tęsknię. Straszliwie. Praktycznie 3 tygodnie okropnej rozłąki. Mały też nie najlepiej to znosi.

Wiecie, mam wspaniałą mamę. Jest jaka jest, potrafi nieźle wkurzyć i nieźle dać popalić, ale jest najcudowniejsza na świecie. Pomaga nam i mnie wspiera, a to chyba najważniejsze.

Młody śpi, Karol ogląda koncert Unplugged Heya, a ja siedzę [właściwie to leżę] i stwierdziłam, żeby coś napisać. W sumie to od rana kołacze mi się po głowie ten wpis. Nawet parę razy go sobie już ułożyłam, ale co z tego, jak teraz już nic nie pamiętam? Taka już jestem.

Ten weekend spędziliśmy we trójkę. Jaś nie widział tatusia dwa tygodnie. To strasznie długo. Poprzednio, po 10 dniowej przerwie, po prostu się obraził. Zobaczył tatę i odwrócił głowę, nie chciał iść na ręce, przytulić się, dać buzi. W ten piątek, aż piszczał ze szczęścia.
Zresztą wszystko chce robić z tatą, dlatego tata się z nim bawi, tata musi go nosić i to tatę woła zaraz po przebudzeniu. Nawet dzwoni do taty swoim nowym telefonem. Pięknie i wyraźnie mówi, ba krzyczy słowo “tata”.
Ogólnie Jaś jest bardzo za facetami. Jego ulubione zajęcie to zabawy z Przemkiem (głownie rzucanie piłką lub turlanie, czy też kopanie jej), a mój tata jest jedna z niewielu osób, którą Jaś przytuli i pocałuje “bez gadania” – zwykle nasz maluch musi mieć jakiś “interes”, żeby być dla kogoś czułym.
Jaś nauczył się także przytulać z nami. Kiedy ja i Karol się przytulamy na jego oczach, podchodzi i przytula się do naszych nóg próbując wejść między nas.

Cudowne jest to w jaki sposób takie małe dziecko potrafi okazać swoje uczucia. Jest to jedyne w swoim rodzaju – najszczersze i płynące z głębi maleńkiego serduszka i nieważne, czy się złości, czy chce okazać swoje przywiązanie i miłość. Jeden z najpiękniejszych widoków, jakie widziałam w swoim niedługim życiu.

Pierwsze urodziny Jasia zbliżają się wielkimi krokami. Kto by pomyślał, że ten rok minie tak szybko?

Miałam coś napisać,ale wenę mi zjadło..

[update at 15.07.2009 23:30]

Tomaszów. Nie wiem, kiedy wracamy do Łodzi,ale pewnie jakoś w sierpniu.
Jaś chodzi. Od jakiegoś miesiąca. W ogóle to zaczyna rozumieć już bardzo wiele (może oprócz “nie wolno”, “nie ruszaj”, “zostaw”) i porozumiewać się w swoim własnym narzeczu, aczkolwiek niepozbawionym śladów ludzkiej mowy.

Badania wyszły na nasze nieszczęście (albo i szczęście) niezbyt ładne. Mówię,o tych alergicznych, bo morfologia, próby wątrobowe i krew utajona – książkowe. Uczulenie na mleko krowie w 3 klasie, na białko jaja kurzego w 4. Klas jest 5, im wyższa tym większa reakcja uczuleniowa. Do tego skrajnie niskie stężenie immunoglobin A, odpowiedzialnych za odporność na alergeny. Za to ze skórą nie jest źle. Czasem coś wyskoczy, ale szybko znika. I pani doktor mnie doceniła stwierdzając, że jak na tak dużą alergię skóra Jasia wygląda wspaniale.

Jak czasem napada mnie zły humor to sobie myślę, dlaczego takie małe dzieci są tak bardzo chore. Przez 11 miesięcy nie znalazłam odpowiedzi… i chyba nigdy nie znajdę. Czy w ogóle warto szukać?

Aha, odezwę się znowu jak mnie komary nie zeźrą :)

[update at 17.07.2009 14:25]

Prawo jazdy, egzamin państwowy,podejście drugie – piątek 7 sierpnia 2009 godzina 10:00.

To był bardzo długi miesiąc. Za długi, jak na mój gust. Ale po kolei.

Jaś ząbkuje. Mniej więcej od 3-4 miesięcy. Przynajmniej tak nam się wydawało. Od jakiś 2-3 tygodni mamy ząbkowanie zaawansowane. Były dni, że dziecko nam nie spało całą noc, a my z nim. Wypadło to oczywiście na ten tydzień, w którym Karol miał zmianę na 7.
Potem dostał aft na języku, podniebieniu i usteczkach, więc z jedzeniem to bardzo średnio.
W tym tygodniu postanowił sobie przeciąć górne dziąsło i wargę. Masa krwi i strachu, bo oczywiście zrobił to w dzikim szale z cyklu “bo mamusia musiała iść do łazienki”. A dziś stwierdził, że jeść nie musi. Śniadanie było o 15. Dodam, że dziecko wstało o 5:45.

W poniedziałek będzie dwa tygodnie jak mnie obudził okropny ból brzucha.
Oczywiście lekarze mimo miliona badań (ekg, usg, morfologia, mocz, enzymy itp.) nie wiedzą, co mi jest. Pozornie wskazówką do diagnozy mogłaby być blizna po cc, która nagle zaczerwieniła się i nabrzmiała, ale przecież “to normalne”, że po 9 miesiącach nagle robi się czerwona i nie mam w niej czucia mimo, że od 4 miesiąca po “porodzie” była niemal niewidoczna. Znaleźli mi anemię – tyle dobrego. I oczywiście dietę szlag trafi, ale zdrowie ważniejsze. A tego, kto mi poradził preparat wspomagający odchudzanie na literkę “L”, ten co go panie z gołymi ramionami reklamują, na choince powieszę :), a może nie.. do grudnia dużo czasu, jeszcze się zastanowię.

Czy Wy wiecie, że Szafrańscy też się kłócą? Głośno nawet, ale raczej po włosku. Znaczy szybko się godzą, chyba że Szafrańska walnie focha. Dla zasady. Bo tak!

Wiecie, że był Dzień Mamy? Ja nie zauważyłam. Szkoda bardzo.

Dzień dziecka też był. I prezenciory, i dziecko zadowolone. W ogóle to lubię, jak Jaś się śmieje, a jak do tego jeszcze woła mama, to jest super.
Ostatnio zaczaił, że spacer to “ajci”. Papa zostało załapane jednorazowo, nauka chodzenia – in progress, siadanie – wyuczone, opanowane do perfekcji, zaczyna się stanie “bez trzymanki”. Chyba podepczemy roczek. :)

W poniedziałek znów musimy skłuć Jasia. Szkoda mi go, ale może będzie zdrowszy w rezultacie. Fajnie by było. W końcu wydanie 200zł na darmo w dobie kryzysu, nie jest miłe.
Zmieniliśmy alergologa. Na razie jestem pozytywnie nastawiona do tej pani, a resztę się zobaczy.

Dobrej nocy, Czytacze.

Wreszcie jesteśmy w domu. Wreszcie to znaczy od zeszłego czwartku wieczór. Tą notkę piszę zasadniczo od piątku, ale tak jakoś mi z nią nie po drodze.

Nie było nas niemalże 2 miesiące, bo wyjechaliśmy 20 marca i tak jakoś się okoliczności splotły, że wróciliśmy dopiero teraz. Dużo tego było.

Najpierw Jaś był chory i dostawał zastrzyki, potem ja, a później to został tydzień do świąt i nie opłacało się jechać. Po świętach szykowaliśmy się do Chrztu i chrzcin. W międzyczasie kolokwia, zaliczenia i zajęcia. A propos sesja nadciąga – egzamin 18 czerwca bodajże (wyczytaliście w tym miejscu wielki entuzjazm, prawda?).

W skrócie: dawno się tak nie nadenerwowałam, nie wytęskniłam i nie odpoczęłam jak przez te dwa miesiące, bo posiadanie dużej rodziny pod ręką oraz brak męża gwarantuje wszystkie trzy rzeczy.

Dwa miesiące nieobecności w domu równa się wielkie zaległości, głownie jeśli chodzi o porządki. Wiadomo, jak chłop sam zostaje to zawsze się znajdą ważniejsze rzeczy do roboty niż zmywanie podłóg, czy mycie okien. Ale cii.. ów chłop prawie skończył pracę dyplomową – właśnie umawia się na obronę, mam nadzieję. Także roboty mam troszkę, ale zebrać się do niej nie mogę ni jak. Wczoraj mi małżonek złożył nowe biurko, więc może jak zagospodarujemy nowy mebel to się za okna wezmę.

Chrzest i chrzciny się udały. Jaś w kościele był grzeczny, nawet na koniec usnął. Raczej się śmiał niż płakał, a polanie głowy wodą nie zrobiło na nim większego wrażenia. Przyjęcie, a raczej obiad tez się udał mimo tego, że miał wyglądać zupełnie inaczej niż to miało miejsce.
Jeszcze w piątek, jak zabierałam się za tą notkę chciałam zrobić pewnemu lokalowi w Tomaszowie czarny pi ar, ale szkoda sobie psuć humoru skoro ostatecznie mam dobry, prawda? W każdym bądź razie właścicielka nie ma klasy i lubi Andrzeja L. oraz jego partię.

Jaś rozwija się świetnie. Siada, staje, ba próbuje nawet stać bez trzymania się czegokolwiek, chodzi przy meblach i trzymany za łapki- czy pod boczki oraz biega – bo inaczej tego nazwać nie można – w chodaku. Gdyby nie piekielna alergia wszystko byłoby cudownie, ale wiadomo “życie nie je bajka”.

W tym miejscu pragnę pozdrowić Gajków,którym kiedyś odpiszę na tego maila, naprawdę.

Z okazji Świąt Wielkejnocy życzę Wam:
zjednoczenia z Bogiem – by był Waszym Przyjacielem,
Źródłem, w którym moglibyście nasycić pragnienie,
prawdziwym Pokarmem i Światłem, które oświetli wszystkie mroki życia.

***
A teraz w telegraficznym skrócie:

• Rok temu o tej porze dmuchaliśmy balony i przystrajaliśmy razem z rodziną i przyjaciółmi naszą salę weselną.
• Jaś ma potwierdzoną alergię wziewną – niestety z badać wyszło uczulenie na pyłki dębu i olszyny. Na razie nie jest tragicznie, oprócz mleka uczula go tylko (albo aż) witamina C i cielęcina.
• Chrzest Święty Jasia planowany jest na 3 maja

Nie, nie żegnam się z Wami. Jaś dziś zrobił pierwsze w życiu “papa” jak wychodziłam od rodziców Karola rano. Normalnie jestem taka dumna :).

Oprócz tego jesteśmy chorzy: Janek ma zapalenie oskrzeli i zastrzyki dostaje, a ja mam gluta do pasa, bo mnie mały zaraził, ale po woli zdrowiejemy, znaczy ja powoli, bo Janek to w ogóle na chorego nie wygląda. Szaleje jak nigdy, bo się raczkować nauczył i chodzić się uczy w chodziku. Biega już nawet, mały szaleniec.

I w sumie to wszystko. W Tomaszowie zostajemy do połowy maja, więc dużo pisała nie będę. Ogólnie dostęp do neta marny (ach ten Przemo).

Dziś drugie z kolei wolne od bycia mamą, pierwsze było w czwartek i z tej okazji poszłam do kina.
Nic ambitnego, bo “Kochaj i tańcz”, ale liczy się sam fakt bycia w kinie. A film ujdzie – spodziewałam się gorszej chały, a to nawet nieźle zagrane miejscami. Choć Iza Miko jest, jak dla mnie, raczej przereklamowana. Zawiódł mnie też zamalowany pieprzyk Damięckiego, ten sam, który tak zniewalał w “Przedwiośniu” (pieprzyk ofc.). No cóż, Mateusz bez pieprzyka nie ma tego czegoś…
Dziś randez vous z mężem… Jaś z babciami.
No co??! Należy się nam po siedmiu miesiącach, chyba nie?!!

No to, ten tego,no! Żyjemy! Wszyscy troje. Wyjeżdżamy do Tomaszowa. Jasio jedzie do babuni. My idziemy na imprezę, no i trzeba sfinalizować Chrzest i chrzciny.
Ogólnie to dobrze, tylko czas na skróty biegnie :/

Hmmm… (powracam do starej onetowskiej jeszcze tradycji :) )

Dziś rano stwierdziłam, że tydzień depresji to za dużo o 7 dni. No i przecież nadżerka, biopsja i zakrzywiona macica oraz atopia i alergia u dziecka to jeszcze nie koniec świata.
Teraz depresja przeszła na Karola, który szuka wniosków urlopowych w domu. Chce wziąć u mnie i Jasia urlop do rodziny i domu. Być może coś tam przeszło na Jasia, który wczoraj nie dał żyć biednej matce zanosząc się, a to od płaczu, a to od śmiechu, oczywiście z trzema trzydziestominutowymi przerwami na drzemkę i kilkoma krótkimi na papu. Ogólnie i jednowyrazowo: dramat.
Aczkolwiek Karol rację ma: urlop od Jasia przyda nam się stanowczo. Dlatego też choćby nie wiem co, to postaramy się iść na tą osiemnastkę w Spale. O!

Jutro jedziemy do LuxMedu na pobranie krwi – zaczynam przeżywać, jak to przeżyje moje dziecko. Poza tym postanowiłam, że jutro zrobimy sobie urlop od naszego gospodarstwa domowego. Pojedziemy na zakupy i w ogóle będzie fajnie. W końcu jutro nasze malutkie święto.

A propos święta, to sama nie wiem, jak Karol wytrzymał ze mną 2 lata, z czego rok pod jednym dachem…

Idź ktoś ze mną na fitness/aqua aerobik (czyt. zagoń i zmobilizuj) za rozsądną cenę po godz. 19 – dzień tygodnia nie gra roli, weekendy odpadają. Na razie (czyt. od wczoraj) robię (pół)brzuszki. Wczoraj było tylko 40 – więcej mi mąż nie pozwolił. Żebym jeszcze tak słodkiego nie lubiła i miała więcej czasu na gotowanie zdrowych rzeczy… Wciąż mam 4 nadprogramowe centymetry w pasie i jakiś 5 w biodrach. Biust jest ok (80D), chociaż w rozmiar 40 to już ledwo się mieszczę, a kiedyś to było 36 w porywach do 38.. Bo generalnie było się filigranowym dziewczątkiem jeszcze 2 lata temu.

Dzięki Bogu, już piątek!
Czyli zostało mi “tylko” sprzątanie i przygotowywanie się na kolokwium poniedziałkowe.
Mam zdecydowanie dość! Wszystkiego! Najchętniej skuliłabym się przyjmując pozycję kłębka zwaną także embrionalną, przykryłabym się kołdrą i przespała resztę życia. Ale nic z tego.
Powoli, bardzo po woli wracam na u(sz)czelnie. W poniedziałki 3 godziny laborek z zeszłego roku i gdyby nie to, że mam je zaliczone na 4 to pewnie bym chodziła na nie z radością, a tak to mi się zwyczajnie nie chce. Oj jak mi się nie chce!
W ogóle ten tydzień był masakryczny. W poniedziałek przeżywałam jak Jasiek przeżyje moje zajęcia. We wtorek przeżywałam to, jak Jasiek przeżyje szczepionkę. A w środę to już w ogóle przeżywałam wizytę z Jasiem u alergologa. A wczoraj – szkoda gadać..
Wizyta u alergologa nastroiła mnie bardzo optymistycznie z naciskiem na bardzo. Dowiedziałam się, że mój syn może być uczulony na wszystko, nawet na witaminę C lub D3; że ma nasilone ataki AZS i najprawdopodobniej nie dbam o niego tak, jak powinnam, bo jego skóra wygląda strasznie. Zastanawia mnie tylko ile razy dziennie mam go smarować. 10? 15? Skoro 4 nie wystarczają (dermatolog mówiła o dwóch razach). Super optymistycznie zapowiada się walka z NFZ i MZ o indywidualną refundację leków, a konkretnie jednego, czyli kolejnego paskudnego hydrolizatu mleka krowiego (chyba tak to się nazywa), który kosztuje krocie,czyli ok. 150-200 zł za puszkę. Nas najzwyczajniej w świecie nie stać… W przyszłym tygodniu będzie pobieranie krwi na badania alergiczne, też się będę denerwować oczywiście.
Wczorajsza wizyta u doktorka była jeszcze bardziej optymistyczna, a wizja biopsji i wykrzywionej macicy jeszcze lepsza…
Jak złapię lepszy humor to się odezwę… Może mnie nie zjedzą “pozytywne” myśli.

PS. Tu będzie wkrótce parę przepisów. Ale strona jest w budowie, bo jakiś “dizajn” jej muszę wymyślić. A na razie nie mam czasu.

PSS. Mój niedobry syn* skończył dziś pół roku. Radujcie się ze mną!

___
(*) nie chce spać, jeść, wychodzą mu zęby (3 miesiąc), nie ma ochoty sam siadać, ale stać i skakać to chce – chodziłby najchętniej, ale jeszcze nie umie, nie daje sobie obciąć paznokci, drapie się okropnie itd. itp.