Weekend z tatusiem

Młody śpi, Karol ogląda koncert Unplugged Heya, a ja siedzę [właściwie to leżę] i stwierdziłam, żeby coś napisać. W sumie to od rana kołacze mi się po głowie ten wpis. Nawet parę razy go sobie już ułożyłam, ale co z tego, jak teraz już nic nie pamiętam? Taka już jestem.

Ten weekend spędziliśmy we trójkę. Jaś nie widział tatusia dwa tygodnie. To strasznie długo. Poprzednio, po 10 dniowej przerwie, po prostu się obraził. Zobaczył tatę i odwrócił głowę, nie chciał iść na ręce, przytulić się, dać buzi. W ten piątek, aż piszczał ze szczęścia.
Zresztą wszystko chce robić z tatą, dlatego tata się z nim bawi, tata musi go nosić i to tatę woła zaraz po przebudzeniu. Nawet dzwoni do taty swoim nowym telefonem. Pięknie i wyraźnie mówi, ba krzyczy słowo “tata”.
Ogólnie Jaś jest bardzo za facetami. Jego ulubione zajęcie to zabawy z Przemkiem (głownie rzucanie piłką lub turlanie, czy też kopanie jej), a mój tata jest jedna z niewielu osób, którą Jaś przytuli i pocałuje “bez gadania” – zwykle nasz maluch musi mieć jakiś “interes”, żeby być dla kogoś czułym.
Jaś nauczył się także przytulać z nami. Kiedy ja i Karol się przytulamy na jego oczach, podchodzi i przytula się do naszych nóg próbując wejść między nas.

Cudowne jest to w jaki sposób takie małe dziecko potrafi okazać swoje uczucia. Jest to jedyne w swoim rodzaju – najszczersze i płynące z głębi maleńkiego serduszka i nieważne, czy się złości, czy chce okazać swoje przywiązanie i miłość. Jeden z najpiękniejszych widoków, jakie widziałam w swoim niedługim życiu.

Pierwsze urodziny Jasia zbliżają się wielkimi krokami. Kto by pomyślał, że ten rok minie tak szybko?