Kontrowersyjne słoiczki.

Przeglądając e-dziecko natknęłam się na artykuł “Co trzeba wiedzieć o jedzeniu w słoiczkach”. Publikacja według mnie ewidentnie sponsorowana, ale rzeczowa jeśli chodzi o zagadnienie przygotowywania i przechowywania. Cała “zabawa” zaczyna się w wątku dotyczącym artykułu na forum gazeta.pl.
Sama jestem od kilku dobrych miesięcy mamą butelkową, czego przeogromnie żałuję i ze względu na zdrowie Jasia, i ze względów egoistyczno-materialnych.
Powiedzmy sobie szczerze, karmienie piersią nie kosztuje nic, przynajmniej jeśli o pieniądze chodzi i zawsze ma się mleko przy sobie (jeśli oczywiście ma się mleczarnię – czyt. mamę ze sobą). Drugą stroną medalu są wyrzeczenia mamy. Nie powiem, ciężkie to było ogromnie. Szczególnie jeśli o wyżywienie chodzi, bo przez pierwsze 3 tygodnie ostra dieta, a potem (przynajmniej w naszym wypadku, gdzie prawdopodobieństwo alergii wynosiło jakieś 70-80%) dieta eliminacyjna. Do tego, przynajmniej z tego co słyszałam, są dzieci, które przylepiają się do cyca i “wiszą” na nim 24h na dobę. Jaś dawał żyć, ale jadł do 2,5 godziny z zegarkiem w ręku, również w nocy. Czasem miał gorsze dni. Niestety dzięki personelowi szpitala, mojemu cc i braku umiejętności z mojej strony nabawił się zaburzeń ssania (głównie od butelki i smoczka-uspokajacza) i zaczął nie dojadać, co objawiało się rykiem po opróżnieniu obu piersi i kończyło się butelką.
Strasznie mi tego wszystkiego szkoda, bo karmienie piersią jest niesamowitym przeżyciem. To ogrom bliskości i miłości. Niezapomniane doświadczenie budujące niewidzialną więź między matką i dzieckiem. Jak rozstawaliśmy się z piersią to dużo płakałam właśnie ze względu na tę bliskość.
Teraz jesteśmy na butli. W fakcie tym pociesza mnie tylko to, że pewnie i tak by się na tym skończyło ze względu na paskudną alergię i azs. Jaś nie pije zwykłego mleka modyfikowanego, a preparat mleko zastępczy (generalnie to nawet nie tyle ten preparat co mieszankę preparatu z mlekiem modyfikowanym, bo inaczej się buntuje i jeść nie chce).
Od początku roku Jaś ma rozszerzaną sukcesywnie dietę, a w zasadzie to nawet od początku grudnia, kiedy to zaczęłam dodawać mu do mleczka kaszkę kukurydzianą, ale od 2 stycznia je właśnie słoiczki. Jest to głownie marchewka i dodatki (ziemniaki i pietruszka), próbowałam tez z dynią, ale najwyraźniej nie zasmakowała, bo już pierwsza łyżeczka została wypluta.
Dlaczego słoiki? Raz, że wygodniejsze, dwa – szybsze, a trzy – mimo wszystko zdrowsze niż marchewka z bazaru, którą sama się niedawno przytrułam. Tak, duszoną marchewką właśnie!
Przeczytałam sobie dziś w/w watek na forum i dziwnie mi się zrobiło. I to bardzo.
Nie, nie zastanawiam się, czy jestem dobrą matką, bo uważam, że robię co mogę, aby mojemu dziecku żyło się dobrze, żeby był szczęśliwy i dobrze się rozwijał. Wiem też, że jakby któraś mamuśka napisała mi na takim forum, że jestem taka, śmaka i owaka, bo daję dziecku jedzenie ze słoika, też bym się święcie oburzyła.
Zresztą mi tak naprawdę nie chodzi o te słoiczki, tylko o to jak te kobiety się do siebie zwracają. Niby nie padają wulgaryzmy i wyzwiska, ale ogólny wydźwięk ich wypowiedzi jest in minus. Oceniają siebie i to jakimi ludźmi i matkami są przez pryzmat gotowego pożywienia dla niemowląt, gorzej ponoć jest tylko na forach mamy butelkowe/ mamy karmiące piersią, bo tam trwa ciągła nagonka jednych na drugie. Podobno (nie mogę znaleźć).
Zresztą wyżywienie to nic. Jak sobie pobuszujecie to zauważycie, że forum jest pełne mam (i tatusiów) przechwalających czego to i dziecko nie ma: “wózek mamy z Chicco za 3,5 tys złotych, kosz na zużyte pampersy z Tommee Tippee za 100 zł, a butelki to tylko Philipsa za 17 zł i więcej”. A moje dziecko ma wózek polskiego producenta za sumę pięciokrotnie mniejszą i czuje się szczęśliwe. Już nawet nie chodzi o to, co ile kosztuje, bo to tylko pieniądze i podejrzewam, że jakby było nas stać to Jaś też by miał taką limuzynę. O to chodzi, że dzieci nie mające takich rzeczy są po prostu (według forumowiczek-snobek) zaniedbane, a mamy i ojcowie, którzy nie mogą/nie chcą im tego dać – wyrodni.
A ja się tylko cicho zastanawiam, kiedy skończy się takie myślenie wśród naszego społeczeństwa. I kiedy ludzie zrozumieją, że w internecie nie jest się do końca anonimowym i nie powinno się wypisywać, co na palce się samo nasunie, a zastanowić się co się pisze i jak to wpłynie na innych.

PS.
Od tygodnia na górze jest anielska cisza, nie licząc kroków, odgłosów kąpieli itp. Sąsiad przestraszył się administracji (a raczej mojej groźby o zwróceniu się o pomoc do w/w ) i skorzystał z mojej rady użycia słuchawek. Czuję się wielka.