Poświątecznie

Siedzimy sobie z Jasiem w Tomaszowie. Cisza, spokój i zima, przynajmniej w temperaturach. Nawet moglibyśmy wyjść na spacer, choć nie wzięliśmy tym razem wózka, bo temperatury nie za niskie, ale Jaś ma AZS i skórę nadwrażliwą i na zimno i niestety na kremy ochronne nie zawierające wody, czyli przeznaczone na mróz właśnie.

Generalnie to sie martwię tym zapaleniem skóry, które ponoć spowodowane jest skazą białkową, choć mi się widzi inaczej, bo jak karmiłam piersią to mleko piłam i jogurty jadłam i Jaś miał buźkę czyściutka jak aniołek, a teraz znów mu wchodzi. Poprawa po mleku jest na dwa lub trzy tygodnie i tak w kółko Macieju.
Zresztą od stycznia zmieniamy pediatrę. Szóstego idziemy na ostatnie szczepienie w tej przychodni, a potem już do LuxMedu, bo się trafiła sposobność skorzystania z prywatnej służby zdrowia. Oby lepsza była!

Pani doktor, co się nazywa tak jak moja babcia przed ślubem z dziadkiem (ha! Przecież nie będę robiła jej reklamy),to mi się generalnie nie podoba: raz ma czas dla Jasia, raz – nie ma, sama odpowiada sobie na pytania i twierdzi, że mój maluszek jest za mały i za chudy. Po kim ma być wielki? Zresztą wszędzie słyszę, że nie wygląda na 4 miesiące tylko na co najmniej pół roku.

Jaś jest zdobywcą niewieścich i męskich serc. Dziadkowie po prostu mogliby go zjeść (dobrze, że dzieci się długo gotują :) ), a reszta rodziny jest nim wprost oczarowana: bo jaki on śliczny, bo jaki on grzeczniutki i się nie boi, nie wstydzi… Normalnie cud, miód i orzeszki.
Najlepiej to ujął Kuba:

z entuzjazmem
O jejku! Jak on urósł!
powoli, rzeczowo
Co prawda jeszcze go nie widziałam,
znów dziki entuzjazm
ale taki duży chłopak się zrobił!

Na kolacji wigilijnej zrobił furorę wśród cioć i wujków ze strony Karola. Tak, Wigilię spędziliśmy z rodzicami Karola i jego rodziną. Była wyjątkowa. Siedemnaście osób przy jednym stole, pyszne jedzenie, góra prezentów i piękna żywa choinka. I nikt się nie kłócił.

Moja mama była troszkę zła na nas, że wybraliśmy Wigilię z moimi teściami, ale póki będziemy mieszkać w Łodzi to tak już będzie, przynajmniej dopóki Karol będzie pracował tak, jak pracuje, czyli od 8 do 16. Były teksty w stylu “Kiedy TY zmądrzejesz i przyjedziesz Z JASIEM przed w Wigilią??!”.
Taaa… dobrze wam sie zdaje, jesteśmy traktowani jako dwie różne osoby, które nie ma ją zbyt dużo wspólnego ze sobą.. Ale to jest temat na osobną notkę – może się kiedyś odważę, kto wie… Na szczęście mam mądrego tatę.

Pierwszy Dzień Świąt upłynął nam pod znakiem podróży, rodzinnie i spokojnie. Drugi w sumie też, choć było też przyjacielskie spotkanie po latach: czyli zlot 3a. Tak! TEJ trzeciej a. :) Fajnie było zobaczyć choć część z tych kochanych wariatów, których nie widziało się całe pięć lat (z małymi wyjątkami).

Wiecie, że mam cudownego, mądrego i elokwentnego męża, który jest w stanie obronić swoich wartości przed największym ateistą i wariatem rozgadanym jakiego znam? :) Jeśli nie, to już wiecie :P
No normalnie Meriego, aż wcięło. A no i ten tekst, że jeszcze nie całowałam się z prawdziwym mężczyzną naprawdę mi się nie podobał!

Teraz czekam na Sylwestra (i aż Jaś się obudzi, bo śpi już 4 godziny, a mi się przykrzy bez mojego małego Słoneczka), którego spędzimy sami, to znaczy bez Karola, bo on pracuje i dlatego my siedzimy w Tomaszowie. Straszna szkoda. Czekam z wytęsknieniem, aż będę mogła spędzić ten czas z mężem, ale na razie się nie da. Trudno. To będzie pierwszy “bal” Jasia, miejmy nadzieję, że tak samo cudowny, jak Wigilia.

Co tu jeszcze? A tak..
W nadchodzącym roku, życzę Wam Drodzy czytelnicy, zaglądacze i komentatorzy wszystkiego co najlepsze:
zdrowia, szczęścia i innych łask. Niech się Wam darzy.
Do siego roku!